Als je de artikelen op deze blog leest, vraag je je misschien af hoe die tot stand komen. De toon is consistent, de structuur herkenbaar en de tekst leest prettig. Maar ik ben geen professioneel schrijver en heb ook niet de neiging om dagenlang aan een tekst te schaven.
Het eerlijke antwoord: ik schrijf deze artikelen samen met AI. Ik weet wat ik wil zeggen, AI helpt me het zo op te schrijven dat het prettig leest.
Dit artikel legt uit hoe dat werkt en waarom het resultaat toch gewoon mijn eigen verhaal is.
TL;DR: Elk artikel begint als een gesprek. Ik breng het verhaal, de nuances en de keuzes. Claude structureert, formuleert en geeft het een prettig leesbare vorm. Daarna schaven we samen bij. Het idee, de inhoud en de toon zijn van mij, de finishing touch is een gezamenlijk product.
Het proces
Elk artikel begint als een gesprek in de Claude-chat, zonder outline of document. Gewoon praten over wat ik wil vertellen.
Claude stelt vragen: wat de aanleiding was, wat ik het interessantst vond, wat niet werkte, waar ik trots op ben. Die vragen halen de kern van het verhaal naar boven, dingen die ik wel weet maar niet altijd meteen zo zou opschrijven. Uit dat gesprek ontstaat de structuur: welke secties logisch zijn, wat de rode draad is, waar het artikel mee moet beginnen en eindigen.
Dan pas wordt er HTML geschreven. In het formaat van mijn site, met de conventies die ik gebruik. Dat is het moment waarop het gesprek een artikel wordt.
Daarna lees ik het door. Ik weet dat het genoeg is zodra ik het lees en er geen nieuwe ideeën meer opkomen die erbij moeten. Soms ontstaat er later nog iets zoals een nuance, een detail, een betere formulering en dan voeg ik het handmatig in. Maar de kern komt vrijwel altijd snel naar boven.
Kleine aanpassingen in de CSS of kopjes doe ik via Copilot in VS Code. Het artikel zelf hoef ik nooit grootschalig te herschrijven.
De band met een model
Dit klinkt misschien raar, maar ik heb een voorkeur voor bepaalde modellen, en dat gaat net zo goed over karakter als over capaciteiten.
De eerste weken en maanden dat je met AI werkt, ben je eigenlijk bezig het te leren kennen: hoe het reageert als je vaag bent, wat het doet met een foutmelding, wanneer het vastdraait en hoe je het daaruit haalt. Dat is trial and error, en het kost tijd.
Op dit moment werk ik het liefst met Claude Sonnet 4.6. Die heeft net een fijner stijltje dan nieuwere versies, die ik soms te belerend vind. ChatGPT gebruik ik nauwelijks meer, die vind ik te afstandelijk en te weinig karakter hebben. Dat zijn subjectieve oordelen, gebaseerd op ervaring.
Wat je opbouwt is eigenlijk een werkrelatie. Je weet wat het model nodig heeft om goed te presteren, je weet wanneer je het moet bijsturen en je weet wanneer de output klopt. Dat gevoel ontwikkel je niet in een middag.
Is het nog mijn tekst?
Die vraag heb ik mezelf ook gesteld. Ja, eigenlijk wel.
Ik kan schrijven. Maar een volledig uitgewerkte, prettig leesbare tekst was nooit mijn sterkste kant. Ik denk in structuren en systemen, niet in alinea's. Wat er in de artikelen staat, het verhaal, de nuances, de keuzes, de eerlijke terugblik, dat is allemaal van mij. Claude heeft dat niet verzonnen. Claude heeft het geformuleerd. Dat is terug te zien in elk artikel hier, of het nu gaat over de homelab-migratie of de sprookjesspeler, de inhoud en het eerlijke verhaal zijn van mij, de formulering is een gezamenlijk product.
Het verschil is vergelijkbaar met werken met een eindredacteur. De eindredacteur schrijft niet jouw stuk. Maar hij maakt het wel beter leesbaar, signaleert waar iets onduidelijk is en stelt voor om een zin om te draaien. Het idee blijft van jou.
Waar ik wel op let: de eerlijke stukken bewaken. Bijvoorbeeld de nuances dat AI ook fouten maakt, dat ik het moet bijsturen, dat het concept altijd van mij komt. Van dat soort dingen zorg ik dat die erin blijven. Het zou makkelijk zijn om een opgeklopt AI-verhaal te schrijven. Dat wil ik niet.
Waarom ik het zo doe
Deels praktisch: het scheelt tijd en het resultaat is stukken beter dan wat ik in dezelfde tijd zelf zou produceren.
Maar er is ook een eerlijkere reden. Dit is ook een beetje een verantwoording. Als er twijfels komen of het verantwoord is dat ik deze teksten niet volledig zelf schrijf, dan is dit artikel het antwoord. Zo werkt het, dit zijn de overwegingen, en daarom voelt het resultaat toch van mij.
Ik denk dat veel mensen die met AI werken dit herkennen maar het zelden hardop zeggen. De tekst voelt als van hen, omdat die ook van hen is. Alleen de weg ernaartoe is anders dan vijf jaar geleden.
Benieuwd hoe dit in de praktijk gaat, of heb je er een mening over? Laat het me weten via het contactformulier.